|
En een tweede maal ontviel ons een leerling uit mijn groep. Een
heerlijke kleine man die elke ochtend met open armen op je af kwam om
een knuffel te halen. Voor hem schreef ikd e volgende kinderversjes:
Dag kleine man
met je stralende lach
dag kleine man ..........
Dag kleine man met je lol dag na dag
dag kleine man...........
Dag kleine man met je armpjes om me heen
dag kleine man..........
Dag kleine man zonder enkel probleem
dag kleine man...........
Dag kleine man wat moeten we doen
dag kleine man............
Dag kleine man nooit meer knuf, nooit meer zoen
dag kleine man..............
------------------------------------------
Klassenfoto vol
gezichten
ik herken ze allemaal
en wat ervan geworden is
is vast een lang verhaal

Klassenfoto van dolfijnen
kijk je zit bij mij op schoot
een klein baasje mag ' k wel zeggen
maar je daden waren groot
Want je lachtoet en je stralen
voel ik nog zo menig keer
en je grapjes en je grollen
mis is nu al steeds, steeds meer
Klassenfoto vol gezichten
en ik denk nog zo aan jou
'knuffelen nu juffrouw Wampie'
ach kleine man, als dat eens zou
Klassenfoto vol dolfijnen
en een ieder van ons voelt
dat de herinnering die je ons na liet
is zoals die is bedoelt.
-----------------------------------------------------------------
De kinderen
vroegen laatst nog aan mij
;juf Wampie, is Marokko ver weg of dichtbij
en ik legde uit dat het best ver is lopen
en dat je anders een vliegkaart moet kopen
of met de bus en dan met de boot
want ja de afstand is best wel erg groot
ze wilden zo graag naar Mohamed eens toe
maar ach vertel jij ze als juf maar eens 'hoe'
Totdat er
ייn
zei 'ach juf niet verdrietig'
de weg naar Mohamed is klein en heel nietig
want denken doen we heel vaak wij en jij
en dat maakt verweg dan weer heel erg dichtbij........
|